WŁADIMIR WOLIN - "JAK ZROBIĆ FILM SF?"


1. TYTUŁ

Tak, jak teatr od szatni, tak kino zaczyna się od reklamy. Dlatego też tytuł filmu musi być zagadkowy i efektowny. Na przykład: "Nie byłem satelitą asteroidu 457/022-bis w gwiazdozbiorze Łabędzia" albo "W szczypcach Mgławicy Kraba". Najważniejsza sprawa to nakłonić widza do kupna biletu i zwabić go na widownię. Reszta - to tylko kwestia techniki i pirotechniki.

2. POSTACIE BOHATERÓW

Bohaterów filmu fantastyczno-naukowego charakteryzują następujące cechy: nieobecny wzrok skierowany w gwiezdne dale, nieugięty charakter, kwadratowy podbródek, posiwiałe skronie, żelazna wola, wiedza w zakresie 50 tomów drugiego wydania Wielkiej Encyklopedii Radzieckiej plus suplement. Zarówno dowódca statku kosmicznego, jak i wszyscy członkowie załogi winni odznaczać się erudycją w zakresie cybernetyki, radioelektroniki, ogólnej teorii względności i szczególnej teorii lotów międzygalaktycznych.
Uśmiechy, a tym bardziej œmiech, sš nie na miejscu. Ostatecznie można dopuścić surowy męski uśmiech w chwili zderzenia rakiety z meteorytem.

3. REKWIZYTY I TŁO DZWIĘKOWE

Bohaterowie filmu noszš plastikowe, skórzane i zamszowe kurtki we wszystkich kolorach œwiatła słonecznego, eleganckie nylonowe skafandry w odcieniach infraczerwonych i ultrafioletowych, dederonowe koszule na suwaki i poliuretanowe majtki na baterie. Całą tę nowiutką, jak spod igły, garderobę bohaterowie zmieniają w czasie trwania filmu około 10 razy, demonstrując w ten sposób komfort podróży kosmicznych i wyobraźnię krawców współpracujących z wytwórnią filmową.
Poza tym, w filmie konieczne są: dozowniki jonowe, stabilizatory fotonowe, Alfa Centauri i Epsilon Eridani, radioodbiorniki w klipsach, stereotelewizory w koronkach i nagranie magnetofonowe głosu śpiewaczki peruwiańskiej Ymy Sumac w skrajnych dolnych i górnych rejestrach.

4. KONTAKTY

Na obcych planetach bohaterowie filmu walczą głównie z siłami natury, aberracjš i grawitacją, a także z niższymi prymitywnymi formami życia roślinnego i zwierzęcego.
Pojawienie się na ekranie cywilizowanych braci w rozumie jest niepożądane. W drodze wyjątku można dać do zrozumienia, że autorzy mają odpowiedź pozytywną na pytanie "Czy istnieje życie na Marsie". Marsjanie jednak winni pojawiać się w kadrze jedynie jako odbicie w kałuży i to już po odlocie kosmonautów, aby uniknąć zbędnych kontaktów z Ziemianami oraz komplikacji podczas oceny filmu przez komisję kolaudacyjną.

5. DIALOGI

Podczas całej akcji filmu, tak podczas spokojnego lotu, jak i w chwilach śmiertelnego niebezpieczeństwa, bohaterowie bez przerwy dyskutują, wyrażając swoje myśli i przeżycia językiem jasnym, obrazowym i poetyckim. Oto przykład:
Andriej, dowódca kosmolotu (czule): "Nie uwzględniasz, Nataszko, faktu, że sugestywna entropijność członu Lambda w układach o czasie eksponencjalnym immanentnie grawituje ku probabilistycznemu odchyleniu wielkości statystycznych... (delikatnie głaszcze ją po hełmie). Przypomnij sobie teoremat Jakuba Bernoulliego! Na Marsie też będą kwitły jabłonie!"
Natasza, radioastronom (obejmując Andrieja): "Ależ, Andriuszeńka... przecież sporadyczna funkcja Heavyside'a we współrzędnych krzywoliniowych przestrzeni dyskretnej nie może zależeć od pola potencjalnie bezwirowego... Och, Andriej! (obcišga skafander) Czyżby całka Poissona była optymalna dla stanu fazowego homeostatu? Nie, nigdy! Weźmiemy ze sobą w kosmos gałązkę bzu!" (zaciemnienie)

6. PALETA BARW

Ponieważ filmy fantastyczno-naukowe są kręcone zawsze na taśmie barwnej, niezbędnymi ich atrybutami są: srebrzysty korpus rakiety, żółte Słońce, błękitnoskóre bohaterki, czarna przestrzeń międzygwiezdna i biała gorączka (u widzów).



WŁADIMIR WOLIN




Powrót do strony głównej Powrót do strony z prozą